Pro's en Contra's
Voordelen van anaërobe vergisting.
Anaërobe vergisting wordt door de overheid gestimuleerd
als verwerkingstechniek voor organisch-biologisch afval.
Anaërobe vergisting wordt eveneens sterk door Europa
gestimuleerd d.m.v. het opstellen van bepaalde wetgevingen
en ontwerpdocumenten.
Anaërobe vergisting kan een alternatieve verwerkingsmethode
zijn voor stromen zoals keukenafval en bepaald afval
van slachthuizen waarvoor de afzet soms bemoeilijkt
wordt door al of niet tijdelijke wijzigingen in wetgevingen
of door de samenstelling (te nat om te composteren of
te verbranden). [Meer over
input...]
Anaërobe vergisting is een gekende, bewezen technologie
die reeds lang en met succes toegepast wordt in de ons
omringende landen.
En tenslotte, maar niet minder belangrijk, is anaërobe
vergisting een ecologisch verantwoorde manier van afvalverwerking
door de:
Productie van duurzame energie.
Door afval te vergisten wordt er netto groene energie
geproduceerd, daar waar compostering een netto energieverbruikend
proces is. Hierdoor moet er minder energie geput worden
uit de eindige voorraden aan fossiele brandstoffen.
Er wordt dus een extra uitstoot van koolstofdioxide
vermeden.
Vergisting is dus een CO2-neutrale technologie die
op die manier een positieve bijdrage levert tot het
broeikaseffect.
Beperking van de methaanemissies uit afval- en
mestopslag.
Bij de langdurige opslag van afval en mest wordt
reeds methaan gevormd. Deze komt meestal gewoon in
de atmosfeer terecht. Methaan is een gas dat als broeikasgas
21 keer sterker is dan koolstofdioxide. Via het vergisten
worden deze emissies niet alleen vermeden, maar het
methaan wordt daarenboven nog gebruikt om opnieuw
energie uit te produceren.
Vermindering emissies naar grond- en oppervlaktewater
en vermindering kunstmestgebruik.
In digestaat komen de stikstofverbindingen grotendeels
voor als ammonium en werd een deel van de fosfaatverbindingen
beter beschikbaar gemaakt voor de plant. Op gebied
van nutriëntenbeschikbaarheid is de werking van
digestaat aldus te vergelijken met die van kunstmest.
Hierdoor is de bemesting efficiënter dan bij
het uitspreiden van ruwe mest. De kans op uitspoelen
door overbemesting wordt kleiner en er zal minder
kunstmest nodig zijn na een basisbemesting met digestaat
t.o.v. basisbemesting met ruwe mest.
Aangezien ammonium positief geladen is en zich zo
makkelijk aan klei-humus complexen bindt, spoelt het
ook minder gemakkelijk uit naar het grondwater dan
nitraat.
Recyclage van afvalstoffen met natuurvriendelijke
energierecuperatie.
Sommige organisch-biologische afvalstromen zijn
niet of minder geschikt als veevoeder. Deze stromen
worden heden direct gebruikt op het land (wat verboden
is volgens Vlarea), gecomposteerd of verbrand. In
een vergistingsinstallatie wordt nog energie gerecupereerd
en wordt er een waardige meststof geproduceerd die
wel via de Vlarea erkend is. Een kwaliteitssysteem
kan de zekerheid geven op een kwalitatief goed digestaat.
Afdoding van pathogenen en onkruidzaden.
Door afval of mest te vergisten is er een zekere
reductie en soms zelfs volledige afdoding van pathogenen
en onkruidzaden. Dit kan als voordeel aanzien worden
t.o.v. de verspreiding van ruwe mest. Zo kan een jarenlange
bemesting met digestaat er voor zorgen dat minder
pesticiden en herbiciden gebruikt moeten worden. Digestaten
van bepaalde inputstromen zijn zelfs reeds via een
Europese lijst toegelaten in de biologische landbouw.
Potentiële nadelen.
Natuurlijk zijn er ook potentiële nadelen bij
de implementatie van anaërobe vergisting. Maar
mits een goed design, een passende technologie en een
goed management kunnen alle negatieve milieu- en economische
factoren verminderd of geheel geëlimineerd worden.
Dat dit effectief ook mogelijk is, zien we onder andere
in landen als Denemarken en Duitsland.
Mogelijke nadelen van anaërobe vergisting kunnen
zijn:
Kosten.
Het implementeren van anaërobe vergisting vergt
een grote investeringskost. De operationele kosten
kunnen eveneens groot zijn. Kosten kunnen o.a. beperkt
worden door de installatie zo eenvoudig mogelijk te
concipiëren. Dit houdt ook in dat op dit punt
gebruik van digestaat in de landbouw meer aangewezen
is dan digestaat te scheiden en daarna te composteren
of te verbranden. In de huidige Vlaamse situatie is
dit helaas moeilijk.
Emissies.
Emissies van ammoniak bij gebruik van nat digestaat
op het land kunnen beperkt worden door het doseren
m.b.v. sleepslangen of het toepassen van digestaatinjectie
in de bodem. Stank nabij de installatie kan beperkt
worden door aan- en afvoer in gesloten ruimtes, die
continu afgezogen worden. Deze lucht kan dan gezuiverd
worden in een biofilter.
Transport.
Aan- en afvoer gebeurt meestal per vrachtwagen.
De ligging van een vergistingsinstallatie is belangrijk
om zoveel mogelijk de transportafstanden en de hinder
te beperken. Soms wordt reeds gebruik gemaakt van
biogas als brandstof. Mogelijks zijn er nog alternatieven
zoals boottransport die veel milieuvriendelijker en
minder hinderlijk zijn.
Gezondheid en veiligheid.
Om risico's op gebied van gezondheid en veiligheid
te vermijden moeten hoge concentraties CO2, CH4, H2S
en NH3 vermeden worden. Metingen, afzuigingen en persoonlijke
beschermmiddelen kunnen hierbij helpen. Sommige gassen
kunnen gemakkelijk verwijderd of omgezet worden.
Op hygiënisch vlak moet gezorgd worden dat er
geen kruisbesmetting kan ontstaan van ziektekiemen
en virussen tussen b.v.b. landbouwbedrijven. Bepaalde
hygiënische maatregelen, zoals gescheiden aan-
en afvoer, een pasteurisatiestap of een andere evenwaardige
hygiënisatiestap kunnen deze kansen sterk beperken.
Algemeen kan gesteld worden dat een scheiding tussen
een hygiënische en een onhygiënische zone
noodzakelijk is, evenals maatregelen bij het overschreiden
van de grenzen tussen deze zones (bvb. ontsmetting
werktuigen).
Voor en nadelen worden o.a. besproken in het rapport
good practice guidelines, te vinden op de
website van British
Biogen.
